Hallow!

Weer maar iets meer dan een weekje geleden, maar alweer zoveel gedaan en meegemaakt. De jungle lijkt al weer weken geleden en zijn we al weer haast vergeten door de nieuwe ervaringen.
Vorige week donderdag een rustdagje gehad in Cusco, konden we wel gebruiken na de jungle en we hebben toch nergens haast mee. Dus nog een marktje bezocht en wat rondgeslenterd. De volgende dag zou Inti Raymi, een groot feest ter ere van de incas in Cusco zijn. Helaas werd Sander de avond van te voren ziek voor de zoveelste keer. Het is toch makkelijker ziek worden hier! De volgende ochtend vroeg (dat was ons verteld) toch maar gammel de berg beklommen om een goede zitplaats te bemachtigen voor de ceremonie bij de ruines van sacsaywaman (uitspraak: sexy woman). Dit was namelijk het main event. We waren ruim op tijd om een zitplaats te bemachtigen, het was eigenlijk nog verdacht rustig. Bleek dat we nog 5 uur moesten wachten voordat het begon. Gelukkig hadden we een boek en kaarten mee. Naarmate de tijd verstreek werd het steeds drukker om ons heen en een uur voor tijd waren we dan ook ineens helemaal ingesloten en konden we niks meer zien. Waarom waren wij zo vroeg? Iedereen eiste toch een plek op. Toen het begon gingen mensen en wij ook voorzichtig staan, wat niet in goede aarde viel bij het volk achter ons, die begonnen met steentjes en andere dingen te gooien. Het eerste halfuur was het dan ook vooral een geschreeuw en gegooi heen en weer en was niemand bezig met de ceremonie. Ook best vermakelijk, gekke peruanen. Daarna werd het rustiger en hadden we een betere plek en konden we nog wat van de mooie ceremonie zien. Daarna bekaf terug het bedje in, tot zover Inti Raymi.

Cusco kenden we ondertussen wel dus hadden we een bus geboekt naar Puno. Maar we hoorden nog steeds slechte verhalen over de opstanden (al meer dan een maand) in die buurt van lake titicaca. De bus bleek vervolgens ook niet te gaan, dus maar een bus geboekt naar Arequipa. Die bus was niet veel beter dan de opstanden: Een wc die door de hele bus te ruiken was, schreeuwende peruanen, hobbelige weg, klapband en uberhaupt een gammele bus. Maar we hebben het gehaald. De dag daarna werd Marleen ziek, het was dus allemaal eventjes wat minder. Dinsdag waren we weer fit en klaar om wat dingen te gaan ondernemen. Eerst: raften! Iets wat we allebei nog een keertje wilden doen en hier volop mogelijkheden voor zijn. Met een busje en een paar toffe gidsen omhoog om ons daar in een sexy pakje te heisen en ons in de boot te wagen. Was echt heel erg leuk en spannend! Marleen vond het zo leuk dat ze nog maar een stuk naast de boot ging zwemmen (niet bedoeld natuurlijk). Gelukkig was de gids erg snel (maar ieeetsjes sneller dan Sander) om haar weer in de boot te helpen. Leuk dagje.

Woensdag zijn we per bus vertrokken naar Chivay voor de volgende onderneming, de Colca Canyon. We hadden besloten om een keer geen tour te boeken maar zelf op pad te gaan. Toch spannend, maar het ging allemaal bijhoorlijk goed. Nadat we in Chivay aangekomen waren zijn we langs het begin van de Canyon verder gewandeld naar het kleine dorpje Yangue om daar een slaapplaats te zoeken. Het uitzicht tijdens de wandeling was weer schitterend! Yangue bleek een hostel te hebben, en verder ernstig koud te zijn. Helaas hadden we niet heel veel warme spullen bij (alleen dagrugzakje) dus het was wel bibberen. Gelukkig bleek het hostel erg gezellig. We kregen soep, een gitaaroptreden en verhalen over de streek van de eigenaar, erg leuk. Verder sliep er een grote vriendelijke, Amerikaanse familie die ons de volgende dag wel een lift wilden geven! Dit namen we aan en dus gingen we de volgende ochtend vroeg naar het uitkijkpunt waar de condors zich bevinden. We waren mooi op tijd, maar er was geen condor te zien (je moest ook geluk hebben volgens lonely planet). Een klein halfuurtje later zagen we toch de eerste in de verte! En vijf minuten later vlogen ze in grote aantallen vlak bij ons om ons heen! Dit ging zeker een halfuur zo door, wat een schitterende beesten! Duidelijk gewend aan de vele toeristen op de berg, het leek wel een show. Echt heel mooi.

Daarna afscheid genomen van de Amerikanen en weer verder gaan wandelen naar het volgende dorp, Cabanaconde. Daar geluncht om vervolgens de canyon in te gaan. Dit bleek 3 uur lang steil naar beneden te gaan en aangezien we al gewandeld hadden ook erg vermoeiend. We waren blij toen we beneden in de oasis waren. Vooral Marleen, die haar hoofd en nek verbrand had en last van een plek op haar been, was op. Een ijskoude duik in het zwembad, eten en naar bed! Het was een lange en schitterend dag geweest, de canyon is echt prachtig. De dag erna besloten toch maar weer naar boven te gaan klimmen, ondanks dat dit nog 10x zwaarder moest zijn als naar beneden. Het was ook wel erg zwaar. Gelukkig werd Marleen die zich begon af te vragen of ze het zou redden gered door het witte paard zonder prins. Er reden namelijk ook heel veel muildieren naar boven en beneden voor de voorraad en mensen. Dus Marleen mocht halverweg nog mee met paard en gids. Sander was vastbesloten lopend de top te halen en dit lukte ook in een aardige tijd.
Bovenaan zou Marleen wachten, maar we liepen elkaar mis waardoor we 2uur lang ongerust naar elkaar op zoek waren, alle doemscenarios doornemend. Marleen met of zonder paard onder aan de berg, Sander met verzwikte enkel halverwege, ontvoeringen, etc etc... Dat viel wel mee en we vonden elkaar, waarna we nog een nachtje in Cabanaconde sliepen en vandaag in Arequipa zijn teruggekeerd.

Nog een dingetje: de busreizen hier zijn af en toe wonderlijk en schitterend en niet alleen door het uitzicht. Ze stouwen de busjes ontzettend vol met mensen. En waar er op de heenweg nog lamas en alpacas in het gangpad naast ons stonden (werkelijk waar) lag er op de terugweg iemand ladderzat vanalles te lallen. Je maakt wat mee.

Nu bijkomen in Arequipa, waarna we waarschijnlijk toch een nieuwe poging gaan doen naar Puno te gaan (rustiger nu) en anders gaan we richting de kust.

Groetjes,
Sander en Marleen

Voor fotos kijk op onze beide blogs