In een eerdere blog hebben we al vermeld dat we graag het maar niet lukt om naar Puno te gaan. Door de dreigende situatie die was ontstaan door protesten rondom de bouw van een mijn waren er veel wegen naar Puno dicht en werd het reizen hier naar toe afgeraden. Gelukkig leek de situatie te zijn verbeterd en was er weinig reden meer om hier niet alsnog naar af te reizen. Dus ja, we zijn toch naar het Titicacameer geweest. En we vonden het zeker de moeite waard.

Na een busreis van 6 uur werden we hartelijk verwelkomd door onze hostel eigenaar. Hoewel we op eigen gelegenheid het meer wilden gaan verkennen heeft deze ons weten te verleiden tot een tour.Deze zeer goedkope ´economico` tour was precies wat we wilden dus hebben we snel voor de volgende dag geboekt.

Het Titicaca meer ligt op bijna 4000 meter hoogte en is hiermee het hoogste meer ter wereld. Er liggen een aantal eilanden in waar nog altijd mensen met veel tradities wonen. Titicaca betekent in Quechua Poema en Steen. Twee krachtige begrippen in de pre-inca tijd. Het meer ligt tussen Peru en Bolivia en deze twee landen delen dit wereld wonder dan ook. In het Spaans betekent Caca poep, dus voor de Peruanen staat Titi voor het Peruaanse gedeelte en Caca voor het Bolviaanse.

Na een korte en koude nacht vertrokken we met een boot over het meer. De eerste bestemming was een van de vele drijvende eilanden. Letterlijk drijvend want de plaatselijke bevolking heeft deze einlanden zelf gemaakt van aan elkaar gebonden aarde en riet. Er overheen wandelen is dan ook een vreemde gewaardwording, want op sommige plaatsen heb je het idee dat je er dwars doorheen zakt. De bevolking leeft van het riet, een klein beetje zonne energie en toerisme. Van het riet bouwen ze niet alleende eilanden, hun huizen, keukens en boten, ze eten het ook. Door toeristen wat te leren over hun leefwijze verdienen ze wat geld dat ze in de stad Puno uitgeven aan kleding etc. maar ook aan zonne panelen. Zo houden ze er een relatief modern leven op na. Na een kijkje opeilandjeen een uitgebreide uitleg van onze gids trokken we weer verder.

De volgende bestemming was het (echte) eiland Amantani. Daar stonden een hoop gastvrouwen ons al op te wachten. Want hier zouden we bij gastfamilies ook de nacht doorbrengen. Onze gastvrouw was de aller kleinste en heette Felicitas. Ze zij niet veel, maar lachte veel, wat eigenlijk nog veel meer zegt. Zij maakte met liefde een lunch voor ons klaar. Hierdoor hadden we nieuwe energie en zijn we de berg op het eiland gaan beklimming richting een tempel: Pachatata. Spiritualiteit is erg belangrijk voor de bewoners van dit eiland. Maar waar het doel van de tempel vooral op neer kwam was vruchtbaarheid. Want dat was de echte zin van het leven: voortplanten. Boven op deze berg hebben we in de kou van de zonsondergang genoten. Vervolgens zijn we terug gegaan naar onze gastfamilie waar we ons avondeten kregen. Daarna zouden we naar een feest gaan samen met onze gastvrouw. Maar niet voordat we in traditionele kleding gehesen werden. Op het feest werd wild gedanst. Niet moeilijk, maar wel zeer uitbundig en dus vermoeiend. Wat kon ze dansen, onze Felicitas. Daarna lekker gaan slapen om de volgende ochtend weer vroeg met de boot verder te trekken.

Dit keer naar het naast gelegen eiland: Taquile. Hiervertelde de gids weer over de gebruiken van de eiland bewoners en de voor dit eilandtiperende klederdracht. Heel handig hoor: single mannen kun je gewoon herkennen aan de wanneer waarop ze hun muts dragen. Single vrouwen aan de speelse ponpons aan huncape en gekleurde rokken. Na dit eiland hadden we een boottocht van 3 uur terug naar de stad Puno op het vaste land.

In Puno hebben we nog een nachtje geslapen en zijn we vanmorgen weer terug gegaan naar Arequipa. Hier blijven we 2 nachten en daarna nemen een nachtbus naar Ica. Daar weer nieuwe avonturen!

Jullie hebben ook vakantie, zodat sommige van jullie zelf buitenland avonturen kunnen gaan beleven. Geniet ervan!