Huaraz
Noordkust deel 2
Weer even geleden. Waar waren we gebleven.. Oja'echt' vakantie vieren inMancora. Nou dat hebben we gedaan.De meeststandaard actiedie hoort bij een strand vakantie: De eerste dag zo verbranden dat je de rest van de dagen eigenlijk niet meer in de zon kan liggen... Oeps. Jullie zullen wel denken: Tja, dat is dom, moet je je maar insmeren. Hebben we gedaan. De smeer lijnen waren zeer duidelijk zichtbaar op ons lichaam, een mooi artestiek tafereel krijg je daardoor op je lichaam. Dus daarnaheel voorzichtig korte uitjes naar het strand om lekker in de zee te zwemmen en dan vooral zoveel mogelijk onder water te blijven zodat de zon geen kans kreeg. Maar ook heerlijk aan het eind van de dag nog een paar uurtjes naar het strand. Lekker lopen langs de waterkant, genieten van de zonsondergang en krabbetjes bekijken.
Na een paar dagen Mancora zijn we nog verder naar het noorden gegaan, Tumbes. Een regelrechte ramp. Tumbes is een chaotische, hete, stinkende stadwaar al de peruanen je gek maken met aanbiedingen. Helaas hadden we al voor een nacht betaald in het hostel anders waren we dezelfde dag nog terug gegaan. Dus diezelfde dag naar een strand in de buurt gegaan: Zorritos. DIt is een wat minder touristisch strand en de toeristen die daar zitten zijn Peruanen. Daar zijn we onze middag goed door gekomen en hebben we `s avonds lekker gegeten. Gelukkig toch nog een fijne dag, want het was eigenlijk een klein feestje voor ons (een jaar saampjes) wat een rot dag leek te worden.
De volgende dag zijn we naar de mangrove gegaan in de buurt bij Tumbes. Hier loopt de rivier de Tumbes doorheen, een rivier aan de open zee met dus zee water en zoetwater en heeel veel vis en vogels. Op een bootje vertrokken we uit een vissers haven om eerst krokodillen te spotten in een opvang. Vervolgens zijn we door gaan varen naar een eilandje waar veel vogels nesten. Nou echt schitterd. Heel veel soorten enorme vogels. Ook met een soort ballon onder hun snavel om vrouwtjes te versieren, zie foto. Heel indrukwekkend.Helaas hadden we een spaanstaligegids die niet te verstaan was, maar gelukkigsprak denatuur voor zich.Nogwat gegeten op een eiland en vervolgens terug gegaan naar de haven. Weer terug in Tumbes snel weggevlucht door weer een minibusje te nemen, snel terug naar Mancora.
Daar hieperde piep Sanders verjaardag gevierd. Vooral door voor `m te zingen, extra lief zijn, lekker uit eten te gaan en nog wat biertjes te drinken. Toch lastig in zo`n land om echt watspeciaals teregelen. Maar wie iser nou jarig op een mooi wit strand inPeru?!
De volgende dag zijn we naar Chiclayo gegaan. Een stad tussenMancora enTrujillo. De stad van de vriendelijkheid en dat was nog te merken ook! Hostel was heel fijn en de volgende dag tijdens een trip was de gids ook heel vriendelijk.In de buurt van deze stad zijn nogheel veel ruines vanoudebeschavingen te vinden met heel veel museums omgebruiken uit die tijd aan ons te laten zien. Eerst met een busje naar Sipan. Hierzijn `piramides` gevonden.Vergelijkbaar met de tempel van de maan bij Trujillo.Bouwwerken van de Moche beschaving. Ditmaal geen religieuze tempel waar mensengeofferd werden maar enorm veel graftombes.Belangrijke mensen uit die tijd kregen letterlijk alles mee in hun graf,zelfs hun vrouw, een bewaker enkinderen. Vriendelijk waren ze niet.Later die dagdereconstructies van de graven metdekostbaarheden kunnen bewonderen tijdens een 3 uur durig museum bezoek.Aan heteind van de dag nog wat peramides beklommen om zovan boven af er heel veel te kunnen zien.Er zijn nog ontzettend veel van dezepiramides die niet zijn opengelegd, er ligt hier nog veel werk voor argeologen.
Gister in Chiclayo een bus gepakt naar Trujillo om vervolgens meteen door te reizen naar Huarez. Dit is de laatste bestemming die we aandoen voordat we terug gaan naar Lima om weer terug te vliegen. Dit ligt weer lekker hoog dus is weer een stuk kouder, vooral `s nachts. Waarschijnlijk gaanwe maandag vanaf hiereen 4 daagjes trektocht doen dwars door de Cordillera Blanca, dus de besneeuwde bergtoppen van de Andes.
Daarna waarschijnlijk al de laatste blog van deze reis... Gaat toch wel vlug!
Noordkust
Na Lima stond Huarez op de planning. Een grote stad midden in de Cordillera Blanca, een groot berg gebied in het midden van Peru. ´s Ochtends braaf een taxi genomen naar het busstation, dure ritjes in Lima. Wat blijkt: De bus naar Huarez is vol voor die dag. Helaas. Daarom hebben we meteen onze plannen gewijzigd en hebben we een bus geboekt naar Trujillo, een stad ter noorden van Lima.
Na een luxe busrit waar we verschillende films hebben gekeken kwamen we ´s avonds aan in Trujillo, een drukke stad waar we na Lima niet echt trek in hadden. Daarom meteen een taxi genomen naar het badplaatsje Huanchaco. Leuk plaatsje, leuk hostel, alleen geen mooi weer en daar hadden we toch wel op gehoopt. Wel lekker uitwaaien tijdens het strandjutten en gelukkig is er op cultureel gebied genoeg te doen in deze omgeving want er zijn veel restanten gevonden van eeuwen oude beschavingen. En ook hebben we hier de mini busjes eens uitgeprobeerd om geld te besparen en een nieuwe ervaring op te doen.
Na een relaxed dagje hebben we de ruines van de Chan Chan bezocht. Deze volkeren bouwden hun steden op met abode, een soort klei achtige substantie. Het woord restanten is hier goed op z´n plek, want er is niet heel veel meer van over door de zeelucht en het zand. Wel waren sommige delen erg goed gerestaureerd waardoor je een goed beeld kreeg van de gebruiken van dit volk. Helaas was dit ook de dag dat onze camera het begaf. We hebben er een haat liefde verhouding mee. Als hij het doet kun je mooie foto´s maken. Helaas lukt dit niet altijd en heeft hij zo z´n kuren, maar zonder kunnen we ook niet, dus dit was wel even een dik stress momentje.
De volgende dag checkten we vroeg uit het hostel om vervolgens een mini busje te pakken naar Trujillo waar we een bus wilden boeken. Hele ervaring weer deze busrit. We zaten namelijk helemaal achterin en vlogen bij iedere drempel. Ook reed deze via een onbekende route zodat we maar hoopten dat we goed uit kwamen. Na een hoop gehobbel kwam het toch allemaal goed en boekten we een ticket naar Mancora voor in de avond. Daar moesten we nog een tijdje op wachten en dus zijn we nog een ruine gaan bezoeken namelijk: Huaca de la Luna. Een tempel.Maar voor die tijd hebben we onze camera bij een locale shop weggebracht ter reparatie.Na het juiste minibusje te hebben gevonden propten we ons erbij en hobbelden (helaas nog zonder camera) daar heen. Huaca de la Luna is een tempel van het Moche volk. Dit volk aanbad geen astronomische goden zoals vele andere volkeren wel deed. Wel had dit volk zijn eigen god. Deze zag eruit als een samenraapsel van verschillende dieren. Het deed een beetje denken aan een chineese draak. De tempel werd gebruikt voor het offeren van mensen. Ze kozen altijd de sterkste mannen uit om te offeren om de goden gunstig te stellen. In die tijd waren er erg veel aardbevingen en de mensen dachten dat ze werden gestraft door de goden, daarom offerden ze erg veel mensen. Het was een hele bijzondere tempel, want eigenlijk waren het 5 tempels op elkaar gebouwd. Iedere 100 jaar bouwden ze een nieuwe tempel over de oude heen. De verschillende lagen zijn nu open gelegd en doordat ze steeds zijn dichtgegooid met stenen zijn nu de schilderingen op de wanden nog steeds goed zichtbaar. Het heeft lang geduurt voordat deze ruine is ontdekt omdat het bedekt was met een enorme laag zand en een gewone berg leek! Erg mooi om te zien. Na dit alles weer terug naar de grote stad waar we onze camera gelukkig gemaakt hebben kunnen ophalen en de bus naar Mancora hebben gepakt.
Vanmorgen zijn we vroeg in deze noordelijke badplaats aangekomen. Hier is het wel heerlijk warm en vieren we echt even vakantie. Lekker aan het strand bruinbakken (hoewel we nog heel erg afsteken hier met onze melkflessen), kijken naar alle surfers die voorbij komen en zwemmen in de zee. Dit zijn we van plannog een paar dagen te doen en dan nog af te reizen naar Tumbes, het noordelijkste puntje van Peru.
Zuidkust
Arequipa was een heerlijke stad en uitvalsbasis voor een hoop van wat we ondernomen hebben in de afgelopen weken. Toch was het tijd om weer door te trekken. Dit maal meer naar de kust naar een paar toeristische trekpleisters die de moeite waard schenen te zijn.
Huacachina
Wat? Ja Huacachina. Een mini plaatsje met alleen maar toeristen naast de stad Ica. Het regent hier nooit wat zorgt voor enorme zandbergen. Een woestijn dus. Huacachina is de oase van de woestijn, door een groot meer in het midden dat zorgt voor de nodige voedingsstoffen voor wat bomen en planten. Verder zijn er een hoop hotels en restaurants om het meer heen gebouwd en zo ontstaat er een nieuwe toeristenoord. Hoewel het stadje zelf in vergaande glorie is omdat het meer vervuild is en ontzettend stinkt trekken de zandbergen nog steeds veel mensen aan en zo ook ons.
Vanuit Arequipahebben we een super de luxenachtbus naar Ica genomen en vanuit Ica een taxi naar Huacachina. Hierdoor waren we er al lekker vroeg, maar ondanks de luxe bustoch hartstikke gaar.Dus na een kort slaapje in het hostelzijn we toch maar wat gaan ondernemen.Eerst een halfuurtje waterfietsen op het stinkmeer en toen de omliggende zandbergen gaan beklimmen. Hier heb je geen last van de hoogte, maar wel van wegzakkend zand! Komen de beachvolleybal trainingen toch nog een beetje van pas
De volgende dag hebben een tripje met een buggy geboekt. Deze zou ons de berg op brengen en daar zouden we dan gaan sandboarden (snowboarden met zand). De trip met de buggy heeft al onze verwachtingen overtroffen. Sjonge wat ruig. Eng gewoon! Een enge achtbaan x 10. De buggy vloog gewoon over de zandbergen. Niet echt bevordelijke voor zwakke magen.. Boven aan kregen we een board wat we creatief met klitterband aan onze voeten konden binden en zo kon je naar beneden boarden. Sander was hier meer een held in dan Marleen, maar het alternatief was ook leuk. Op je buik op het board naar beneden roetsjen. Vet!
De Spanjaarden hebben druivenstokken naar Ica geimporteerd en zo ontstonden er in Peru wijngaarden. Hier werd wijn gemaakt maar ook de plaatselijke sterke drank Pisco (vaak 43 procent alcohol). Daarom hebben we een wijntour geboekt. Alberto nam ons in zijn taxi mee naar een oude wijnkelder waar we de ene smerige wijn na de andere mochten proeven. Deze kelder hing helemaal vol met oude Inca spullen die hij ons graag liet zien. Niet dat dit ook maar iets met wijn te maken had, maar goed. Daarna gingen we naar eenandere wijngaard waar vooralPisco wordt gebrouwen. Hoewel het hier nuwinter is en dus geen seizoen voor wijntrossen kregen we een uitgebreide rondleiding door een enthousiaste gids. Daarna kwamen weaan bij zijn favourite part of the tour: hetdrinkenvan de verschillendepisco´s.Pffoee wat sterk. Wewaren behoorlijk teut toen we weer terug naarons hostel werden gebracht.
Paracas
De volgende dag zijn we doorgereisd naar het dorpje Paracas. Een kustplaatsje naast het Reserva Nacional de Paracas. Een beschermd natuurgebied waar veel dieren en vogels zich huizen aan het strand, in het water en op eilandjes. Hier hebben we eenboottour gedaan naar deze eilandjes, genaamd Las islas Ballestas. Deze eilanden zijn volledig bedekt met guano. Een belangrijk export product, namelijk mest, poep. Dat is ook niet gek want miljoenen vogels nesten hier. Er is zelfs een oorlog geweest met vele doden om de poep... Naast veel vogels zagen we dolfijnen, zeeleeuwen en pinguins. En ondanks de vele vogels die continu boven ons hoofd circelden zijn we er poeploos vanaf gekomen. In de middag hebben we het reservaat over land nog bezocht. Deze tour was een beetje laf, maar wel flamingo´s kunnen spotten en genoten van het schitterende uitzicht.
Lima
Nu zijn we in Lima. De hoofdstad van Peru. Vanaf hier vliegen we uiteindelijk ook terug. Maar eerst gaan we nog naar een grote bergketen en naar het noordelijke strand. Het is maar een grauwe massale stad dus we gaan snel weer verder reizen!
Foto´s staat dit keer op Sanders site: sanderlooise.waarbenjij.nu
Puno - Titicacameer
In een eerdere blog hebben we al vermeld dat we graag het maar niet lukt om naar Puno te gaan. Door de dreigende situatie die was ontstaan door protesten rondom de bouw van een mijn waren er veel wegen naar Puno dicht en werd het reizen hier naar toe afgeraden. Gelukkig leek de situatie te zijn verbeterd en was er weinig reden meer om hier niet alsnog naar af te reizen. Dus ja, we zijn toch naar het Titicacameer geweest. En we vonden het zeker de moeite waard.
Na een busreis van 6 uur werden we hartelijk verwelkomd door onze hostel eigenaar. Hoewel we op eigen gelegenheid het meer wilden gaan verkennen heeft deze ons weten te verleiden tot een tour.Deze zeer goedkope ´economico` tour was precies wat we wilden dus hebben we snel voor de volgende dag geboekt.
Het Titicaca meer ligt op bijna 4000 meter hoogte en is hiermee het hoogste meer ter wereld. Er liggen een aantal eilanden in waar nog altijd mensen met veel tradities wonen. Titicaca betekent in Quechua Poema en Steen. Twee krachtige begrippen in de pre-inca tijd. Het meer ligt tussen Peru en Bolivia en deze twee landen delen dit wereld wonder dan ook. In het Spaans betekent Caca poep, dus voor de Peruanen staat Titi voor het Peruaanse gedeelte en Caca voor het Bolviaanse.
Na een korte en koude nacht vertrokken we met een boot over het meer. De eerste bestemming was een van de vele drijvende eilanden. Letterlijk drijvend want de plaatselijke bevolking heeft deze einlanden zelf gemaakt van aan elkaar gebonden aarde en riet. Er overheen wandelen is dan ook een vreemde gewaardwording, want op sommige plaatsen heb je het idee dat je er dwars doorheen zakt. De bevolking leeft van het riet, een klein beetje zonne energie en toerisme. Van het riet bouwen ze niet alleende eilanden, hun huizen, keukens en boten, ze eten het ook. Door toeristen wat te leren over hun leefwijze verdienen ze wat geld dat ze in de stad Puno uitgeven aan kleding etc. maar ook aan zonne panelen. Zo houden ze er een relatief modern leven op na. Na een kijkje opeilandjeen een uitgebreide uitleg van onze gids trokken we weer verder.
De volgende bestemming was het (echte) eiland Amantani. Daar stonden een hoop gastvrouwen ons al op te wachten. Want hier zouden we bij gastfamilies ook de nacht doorbrengen. Onze gastvrouw was de aller kleinste en heette Felicitas. Ze zij niet veel, maar lachte veel, wat eigenlijk nog veel meer zegt. Zij maakte met liefde een lunch voor ons klaar. Hierdoor hadden we nieuwe energie en zijn we de berg op het eiland gaan beklimming richting een tempel: Pachatata. Spiritualiteit is erg belangrijk voor de bewoners van dit eiland. Maar waar het doel van de tempel vooral op neer kwam was vruchtbaarheid. Want dat was de echte zin van het leven: voortplanten. Boven op deze berg hebben we in de kou van de zonsondergang genoten. Vervolgens zijn we terug gegaan naar onze gastfamilie waar we ons avondeten kregen. Daarna zouden we naar een feest gaan samen met onze gastvrouw. Maar niet voordat we in traditionele kleding gehesen werden. Op het feest werd wild gedanst. Niet moeilijk, maar wel zeer uitbundig en dus vermoeiend. Wat kon ze dansen, onze Felicitas. Daarna lekker gaan slapen om de volgende ochtend weer vroeg met de boot verder te trekken.
Dit keer naar het naast gelegen eiland: Taquile. Hiervertelde de gids weer over de gebruiken van de eiland bewoners en de voor dit eilandtiperende klederdracht. Heel handig hoor: single mannen kun je gewoon herkennen aan de wanneer waarop ze hun muts dragen. Single vrouwen aan de speelse ponpons aan huncape en gekleurde rokken. Na dit eiland hadden we een boottocht van 3 uur terug naar de stad Puno op het vaste land.
In Puno hebben we nog een nachtje geslapen en zijn we vanmorgen weer terug gegaan naar Arequipa. Hier blijven we 2 nachten en daarna nemen een nachtbus naar Ica. Daar weer nieuwe avonturen!
Jullie hebben ook vakantie, zodat sommige van jullie zelf buitenland avonturen kunnen gaan beleven. Geniet ervan!
Colca canyon en meer
Weer maar iets meer dan een weekje geleden, maar alweer zoveel gedaan en meegemaakt. De jungle lijkt al weer weken geleden en zijn we al weer haast vergeten door de nieuwe ervaringen.
Vorige week donderdag een rustdagje gehad in Cusco, konden we wel gebruiken na de jungle en we hebben toch nergens haast mee. Dus nog een marktje bezocht en wat rondgeslenterd. De volgende dag zou Inti Raymi, een groot feest ter ere van de incas in Cusco zijn. Helaas werd Sander de avond van te voren ziek voor de zoveelste keer. Het is toch makkelijker ziek worden hier! De volgende ochtend vroeg (dat was ons verteld) toch maar gammel de berg beklommen om een goede zitplaats te bemachtigen voor de ceremonie bij de ruines van sacsaywaman (uitspraak: sexy woman). Dit was namelijk het main event. We waren ruim op tijd om een zitplaats te bemachtigen, het was eigenlijk nog verdacht rustig. Bleek dat we nog 5 uur moesten wachten voordat het begon. Gelukkig hadden we een boek en kaarten mee. Naarmate de tijd verstreek werd het steeds drukker om ons heen en een uur voor tijd waren we dan ook ineens helemaal ingesloten en konden we niks meer zien. Waarom waren wij zo vroeg? Iedereen eiste toch een plek op. Toen het begon gingen mensen en wij ook voorzichtig staan, wat niet in goede aarde viel bij het volk achter ons, die begonnen met steentjes en andere dingen te gooien. Het eerste halfuur was het dan ook vooral een geschreeuw en gegooi heen en weer en was niemand bezig met de ceremonie. Ook best vermakelijk, gekke peruanen. Daarna werd het rustiger en hadden we een betere plek en konden we nog wat van de mooie ceremonie zien. Daarna bekaf terug het bedje in, tot zover Inti Raymi.
Cusco kenden we ondertussen wel dus hadden we een bus geboekt naar Puno. Maar we hoorden nog steeds slechte verhalen over de opstanden (al meer dan een maand) in die buurt van lake titicaca. De bus bleek vervolgens ook niet te gaan, dus maar een bus geboekt naar Arequipa. Die bus was niet veel beter dan de opstanden: Een wc die door de hele bus te ruiken was, schreeuwende peruanen, hobbelige weg, klapband en uberhaupt een gammele bus. Maar we hebben het gehaald. De dag daarna werd Marleen ziek, het was dus allemaal eventjes wat minder. Dinsdag waren we weer fit en klaar om wat dingen te gaan ondernemen. Eerst: raften! Iets wat we allebei nog een keertje wilden doen en hier volop mogelijkheden voor zijn. Met een busje en een paar toffe gidsen omhoog om ons daar in een sexy pakje te heisen en ons in de boot te wagen. Was echt heel erg leuk en spannend! Marleen vond het zo leuk dat ze nog maar een stuk naast de boot ging zwemmen (niet bedoeld natuurlijk). Gelukkig was de gids erg snel (maar ieeetsjes sneller dan Sander) om haar weer in de boot te helpen. Leuk dagje.
Woensdag zijn we per bus vertrokken naar Chivay voor de volgende onderneming, de Colca Canyon. We hadden besloten om een keer geen tour te boeken maar zelf op pad te gaan. Toch spannend, maar het ging allemaal bijhoorlijk goed. Nadat we in Chivay aangekomen waren zijn we langs het begin van de Canyon verder gewandeld naar het kleine dorpje Yangue om daar een slaapplaats te zoeken. Het uitzicht tijdens de wandeling was weer schitterend! Yangue bleek een hostel te hebben, en verder ernstig koud te zijn. Helaas hadden we niet heel veel warme spullen bij (alleen dagrugzakje) dus het was wel bibberen. Gelukkig bleek het hostel erg gezellig. We kregen soep, een gitaaroptreden en verhalen over de streek van de eigenaar, erg leuk. Verder sliep er een grote vriendelijke, Amerikaanse familie die ons de volgende dag wel een lift wilden geven! Dit namen we aan en dus gingen we de volgende ochtend vroeg naar het uitkijkpunt waar de condors zich bevinden. We waren mooi op tijd, maar er was geen condor te zien (je moest ook geluk hebben volgens lonely planet). Een klein halfuurtje later zagen we toch de eerste in de verte! En vijf minuten later vlogen ze in grote aantallen vlak bij ons om ons heen! Dit ging zeker een halfuur zo door, wat een schitterende beesten! Duidelijk gewend aan de vele toeristen op de berg, het leek wel een show. Echt heel mooi.
Daarna afscheid genomen van de Amerikanen en weer verder gaan wandelen naar het volgende dorp, Cabanaconde. Daar geluncht om vervolgens de canyon in te gaan. Dit bleek 3 uur lang steil naar beneden te gaan en aangezien we al gewandeld hadden ook erg vermoeiend. We waren blij toen we beneden in de oasis waren. Vooral Marleen, die haar hoofd en nek verbrand had en last van een plek op haar been, was op. Een ijskoude duik in het zwembad, eten en naar bed! Het was een lange en schitterend dag geweest, de canyon is echt prachtig. De dag erna besloten toch maar weer naar boven te gaan klimmen, ondanks dat dit nog 10x zwaarder moest zijn als naar beneden. Het was ook wel erg zwaar. Gelukkig werd Marleen die zich begon af te vragen of ze het zou redden gered door het witte paard zonder prins. Er reden namelijk ook heel veel muildieren naar boven en beneden voor de voorraad en mensen. Dus Marleen mocht halverweg nog mee met paard en gids. Sander was vastbesloten lopend de top te halen en dit lukte ook in een aardige tijd.
Bovenaan zou Marleen wachten, maar we liepen elkaar mis waardoor we 2uur lang ongerust naar elkaar op zoek waren, alle doemscenarios doornemend. Marleen met of zonder paard onder aan de berg, Sander met verzwikte enkel halverwege, ontvoeringen, etc etc... Dat viel wel mee en we vonden elkaar, waarna we nog een nachtje in Cabanaconde sliepen en vandaag in Arequipa zijn teruggekeerd.
Nog een dingetje: de busreizen hier zijn af en toe wonderlijk en schitterend en niet alleen door het uitzicht. Ze stouwen de busjes ontzettend vol met mensen. En waar er op de heenweg nog lamas en alpacas in het gangpad naast ons stonden (werkelijk waar) lag er op de terugweg iemand ladderzat vanalles te lallen. Je maakt wat mee.
Nu bijkomen in Arequipa, waarna we waarschijnlijk toch een nieuwe poging gaan doen naar Puno te gaan (rustiger nu) en anders gaan we richting de kust.
Groetjes,
Sander en Marleen
Voor fotos kijk op onze beide blogs
Puerto Maldonado
Net terug van een geweldig avontuur. We zullen proberen het goed weer te geven in onze blogs. Dit is een lastige klus. Zoveel gedaan en het was allemaal maar moeilijk te bevatten. Voor 4 dagen en 3 nachten hebben we een geheel verzorgde tour geboekt, maar het is altijd de vraag wat je precies krijgt. Nou het heeft al onze verwachtingen overtroffen.
Zondag
Om 7 uur vlogen we vanaf Cusco naar Puerto Maldonado. Binnen een uur sta je midden in de jungle. Toen we uit het vliegtuig stapten merkte je het aan alles. Al je zintuigen staan op scherp. Het ziet er niet alleen anders uit. De hele atmosfeer laat je weten dat je in de jungle bent. Het is er vochtig en ruikt er heerlijk. Heel anders dan de droge stinkende stad van Cusco. Op de airport stond een busje van de lodge er was iemand met een bordje waarop stond: Annemieke Groetjes. Hmm vreemd.. Gelukkig waren wij (na een kwartier wachten en nadenken) slim genoeg om door te hebben dat de vrouw in Nederland die deze tour voor ons geboekt heeft Annemieke heet en het dus een misverstand moest zijn. Na dit opgehelderd te hebben werden we naar de rivier: Madre de Dios (moeder van god) getransporteerd. Daar ontmoetten we onze gids. Ze maakte kennis en zei dat ze nog even daar bleef, maar dat wij vast naar de lodge werden gebracht waar we lekker konden gaan zwemmen in het zwembad. Uhhm, zwembad? Chill! In wat voor luxe zouden we ons gaan bevinden als er een zwembad was? Wij hadden iets sobers in de jungle verwacht zonder veel faciliteiten, een hangmatje ofzo in de open lucht. Eenmaal bij de lodge dachten we dat we dood waren gegaan. Een waar paradijs op aarde! De hangmat was er, maar dan bij onze eigen bungalow, die ongeveer 4 keer zo groot als Sander zijn kamer was! Meteen de hangmat en het zwembad ingewijd. Rondom de lodge waren veel tropische bomen en planten aanwezig waar veel tropische vogels zich genesteld hebben. Toen de omgeving rond de lodge een beetje was doorgedrongen gingen we lunchen: 3 gangen menu! Daarna zijn we een wandeling gaan maken waarbij we uitleg kregen over de verschillende medicinale planten. Vervolgens gingen we met de boot de rivier op om kaaimannen te spotten. Hun ogen lichten op wanneer er licht op schijnt dus we zagen er veel. Een gids ving zelfs een kleintje die we van dichtbij konen bekijken en aanraken. En toen gebeurde er iets ongelofelijks. Een witte gestalte liep aan de zijkant van de rivier. Het was een luiaard! Zeer uniek en bijzonder. De gids had er nog nooit een gezien in 10 jaar! Wat een apart beest. Daarna nog maar eens een 3-gangen menu en vroeg naar bed. Geweldige eerste dag dus.
Maandag
Vroeg op om papegaaien te bekijken. We liepen naar een special klei muur. Hier komen iedere dag 10 tallen papegaaien samen om de mineralen uit de klei te eten. Helaas is het onvoorspelbaar wanneer precies omdat dit met veel voorzichtigheid gaat, dus vandaag geen papegaaien. Daarna een luxe ontbijt met veel fruit. Vervolgens zijn we weer met de boot op weg gegaan. Dit keer gewapend met een zak banaantjes naar een apen eiland. De apen kennen dit fenomeen maar al te goed dus een paar keer fluiten en een familie met capucijner aapjes kwam ons opzoeken. Erg leuk. Vervolgens weer verder met de boot naar een natuurreservaat. Daar hebben we een lange wandeling gemaakt naar het Sandoval meer. Deze zijn we gaan bekijken per kano. In de kano geluncht en veel gezien. De kaaimannen, otters en schildpadden zwommen om ons heen en in de bomen waren veel vogels en een aap te zien. Na een heerlijke middag op het water weer terug naar de lodge waar we een leuk kaartspel hebben gespeeld met 2 amerikanen en een australische. Weer lekker eten en `s avonds nog meer gespeeld en weer vroeg gaan slapen.
Dinsdag
Poging 2 om de papegaaien te zien. Je zag ze al afdalen vanuit de bomen. Maar na 1 alarm kreet van een oplettende papegaai vlogen ze massaal weg. Helaas.. Weer zo`n heerlijk ontbijt en daarna ons weer opmaken voor een nieuwe activiteit: Canopy walk. Hiervoor moesten we een heel eind met de boot de rivier op. De Canopy walk zat bij een opvang centrum voor zieke, oude of hulpeloze dieren. Hier hebben we verschillende dieren gezien. Een jaguar, ocelots een tapir, aapjes en wat vogels. Daarna zijn we dieper het oerwoud in gegaan. De Canopy was even schrikken. Toch wel erg hoog boven de grond loop je wiebelend over een slingerbrug naar de toppen van enorme bomen. Het uitzicht was geweldig alleen de hoogte bracht ook een hoop vliegen met zich mee, dus we wilden vrij snel weer naar beneden. Toen we terug liepen naar de rivier kreeg ik bijna een hartaanval. Ik stond gewoon bijna op een enorme tarantula! Overleefd gelukkig ;). Onderweg naar de lodge weer een kaaiman gespot en een capybara! Een enorm knaagdier. Echt een grappig beest. `s Avonds weer lekker gegeten en gekaart.
Woendag
Laatste dag alweer! Terug gebracht met de boot naar Puerto Maldonado waar we nog even over de markt hebben gelopen. Daarna alweer terug gebracht naar het vliegveld. Wat een avontuur! De enige nadelen: Heel veel muggen, een matige camera voor al dat moois en dat we dar weer weg moesten. Het wordt lasting dit te overtreffen, maar we gaan ons best doen!
Morgen een rustdagje en vrijdag Inti Raymi, het grootste feest in Cusco. Daarna nieuwe avonturen!
Weekje Cusco
Alweer 2 weken voorbij. Gaat vlug zeg! Hoewel een normale vakantie vaak maar 2 weken duurt voelt dit heel anders. Komt waarschijnlijk ook door de lessen die ik iedere dag heb gevolgd tot nu toe. Ik kan korte zinnetjes maken nu en als iemand rustig en duidelijk praat kan ik het meeste wel verstaan. Hele prestatie toch na 2 weken?!
Deze week had ik `s ochtends steeds les en Sander in de middag zijn vrijwilligerswerk. Daardoor moest ik mezelf zien te vermaken in de middag. Ben vooral veel gaan lopen om wat van de stad te gaan zien. Wanneer je wat verder uit het toeristische centrum met als het middelpunt Plaza de Armas komt zie je meer van de levensstijl van de mensen hier in Cusco. Steeds minder toeristen dus, steeds meer plaatselijke bevolking die op verschillende markten hun koopwaar proberen aan te bieden, legaal of illegaal. Zo liep ik door een straatje waar mensen uit kruiwagens fruit verkochten. Wel 20 kruiwagens in een smal straatje gepropt. Toen ik er weer langs liep zag ik ze massaal hun kruiwagen oppaknnen en ervandoor gaan op de vlucht voor de politie. Het was een erg komisch gezicht. Ze doen dit ook iedere dag weer. We kunnen ook steeds weer lachen om de stokoude vrouwtjes die bij hun koopwaar op straat in slaap vallen en dan opschrikken wanneer er een toerist langs loopt en meteen weer in de verkoopmodus schieten. Maar ook vrouwen die hun kleine aan de borst hebben liggen en nog steeds actief je proberen iets aan te smeren. Hier heel normaal, ze moeten ook wel omdat ze toch wel arm zijn. Verder `s middags vooral van het zonnetje proberen te genieten en m`n spaanse woorden proberen te leren.
De zon laat je haar snel groeien! Ik heb al een heel sexy matje. En Sander moest hoognodig naar de kapper, la peluqueria. Een heel sjiek woord voor een veel minder sjieke bedoeling. Om de hoek van ons appartement zijn we willekeurig 1 binnengestapt. Sander ging in de stoel zitten, er werden weinig woorden vuil gemaakt en de meneer (ik wil het geen kapper noemen) zet een botte schaar in Sanders haar. Mij moest je van de vloer afrapen want ik kwam niet meer bij. Knip, knip, je kon gewoon horen dat de schaar bot was. Hij deed ook maar wat. Echt, de volgende keer doe ik het zelf wel, want tja zo goed als dat deze meneer het kon, dat kan ik ook wel. Hoewel meneer lukraak in het rond bleef knippen viel het eindresultaat best mee. Gelukkig maar
Gister heb ikde laatste 2 uur van m`n les een activiteit gehad. We zijn met de leraar naar Cristo Blanco geweest. Dit is een enorm wit jezusbeeld wat `s avonds verlicht op de berg staat. Bijna op het hoogste punt van Cusco, dus de klim ernaar toe was behoorlijk zwaar. Hoewel ik de jezus niet zo boeiend vond was het uitzicht verbluffend en was het gezellig nog even met mijn klasgenootjes te kletsen en op de foto te gaan. Nog een lokale lekkernij geproefd wat daar overal door arme vrouwtjes wordt verkocht: gekookte mais met kaas. Klinkt niet heel bijzonder, maar ik ben niet zon mais liefhebber en deze smaakte erg goed.
Vandaag uit ons appartement vertrokken naar een hostel in de buurt. Vanuit daar hebben we een taxi genomen naar El Molino. Een enorme (zwarte) markt hier. En hij heeft al onze verwachtingen overtroffen. In mum van tijd hadden we alles gescoord wat er op ons lijstje stond: Boxjes, verrekijker, sokken en horloge. En meer, namelijk 2 petjes. Die van Sander was hoog nodig aan vervanging toe, en tja, dat haar heeft toch ook echt een petje nodig nu
Sorry Floor, maar we hebben zojuist cuy besteld, oftewel, cavia. Nou ja, we, Sander vooral, ik had vieze burrito`s. Ik ging sowieso de hele tijd bijna over m`n nek. Ben niet de moeilijkste, maar het hele beest inclusief tanden en nagels lag op z`n bord. Het was een belevenis opzich om `m te eten. Toch niet veel vlees en wel nog spieren, pezen, nieren.. Het had opzich wel een eigen smaak, wel wat van kip weg, maar niet echt een lekkernij. Foto`s volgen...
Zo lekker vroeg naar bed, want morgen moeten we vroeg op! Om 7 uur vertrek ons vliegtuig naar Puerto Maldonado. Daar gaan we 4 dagen een trip doen door de jungle. We hebben er ontzettend veel zin in en hopen veel van de natuur te zien. Dus de volgende blog zal over onze belevenissen in de jungle gaan!